Makelaar Sophie Beguin: “Ik heb de impact van ‘Blind gekocht’ compleet verkeerd ingeschat” (Nieuwsblad)

Bron: Nieuwsblad

“Het voelde lange tijd alsof ik de boot gemist had.” Maar vraag Sophie Beguin (42) vandaag of ze iets aan haar leven zou veranderen, en het antwoord is een kordate nee. Haar immo-imperium breidt uit, en ook als makelaar in Blind gekocht is ze niet te onderschatten.

“Sorry, het was écht de bedoeling dat ik hier op tijd was.” Drie minuten na afspraak wandelt Sophie Beguin haar kantoor in Waregem binnen, en wuift ze de suggestie van een academisch kwartiertje meteen weg. “We hadden een duidelijke afspraak. Dan stoort het me dat ik die niet nakom.”

Haar dag begon nochtans vroeg. “Om half zes vanochtend ben ik al gaan sporten, daarna heb ik samen met mijn man en kinderen ontbeten én vervolgens al gewerkt. Wanneer dit interview erop zit, ga ik op een drafje door tot vanavond. Nu de opnameperiode van Blind gekocht erop zit, heb ik tijd om het kalmer aan te doen.”

Sophie Beguin: ”Nochtans voel het voor mij écht zo. Ik vind het oprecht fijn om mensen te helpen in Blind gekocht, maar die draaidagen nemen flink wat tijd in beslag. Ik ben geen puur televisiegezicht, maar heb daarnaast nog mijn eigen vastgoedkantoren. Ik sta op het punt om een zevende filiaal te openen van Immo Beguin, en heb – op dit moment – dertig mensen die voor mij werken. Dan is televisie niet iets dat je er eventjes bijneemt. En voor je het vraagt: nee, het was nooit mijn ambitie om bekend te worden. Ik verzeilde bij Blind gekocht dankzij Huizenjagers, waar ik op zoek ging naar een woning voor Paul De Grande. Maar ik zag dat aanvankelijk écht niet zitten.”

“Nee nee, zo bedoel ik het niet. (lacht) Ik wilde absoluut niet op tv komen, en was van plan om Huizenjagers te weigeren. Tot ik besefte dat het goede reclame was, en ik – in het belang van mijn zaak – alsnog instemde. Toen makelaar Kinga Kantorska vervolgens niet kon meewerken aan Blind gekocht, kwam dankzij Huizenjagers mijn naam bovendrijven. Ik ben vervolgens langsgegaan bij Play, en besliste ter plekke dat ik wilde meewerken.”

“In alle eerlijkheid? Ik had de impact van het format totaal verkeerd ingeschat, en mijn man ook. Wij kijken beiden zelden of nooit naar tv, en wisten bijgevolg niet hoe populair Blind gekocht écht is. Yves en ik dachten dat mensen mij af en toe zouden herkennen, that’s it. Laat ik zeggen dat we het schromelijk verkeerd hadden, en dat het voor ons beiden aanpassen was.“

“Onlangs was ik enkele dagen alleen in Spanje, om te detoxen na de intense opnameperiode van Blind gekocht. Aan de gate op de luchthaven merkte ik plots dat mensen naar me keken, en werd ik daar ongemakkelijk van. Yves kent dat gevoel ook, en voor hem is het wellicht nog lastiger. Ik wist op z’n minst al een beetje dat televisie maken ook publieke aandacht met zich meebrengt, maar hij heeft daar niet om gevraagd. Al stelt hij zich tegenwoordig toch vaak voor als ‘de echtgenoot van Sophie Beguin’.” (lacht)

“In de verste verte niet. Als klein meisje wilde ik een horecazaak uitbaten. Maar nadat ik afstudeerde als handelswetenschapper, volgde ik – op voorspraak van mijn papa – nog een jaar stage in de immobiliënsector. Ik voelde meteen dat het iets voor mij was, en ik heb nooit meer iets anders gedaan. Misschien volgt er nog een midlifecrisis en komt die horecazaak er toch, wie weet.”

“Had je mij vijftien jaar geleden gezegd dat ik getrouwd zou zijn en drie kinderen zou hebben, ik had je waarschijnlijk niet geloofd. Voor ik mijn man leerde kennen, was ik een andere vrouw. Ik geloofde toen erg in work hard, play hard: ik was al aan de slag als makelaar, maar er ging ook geen feestje voorbij zonder dat ik op de dansvloer stond. Ik genoot daar oprecht van, tot het op een bepaald moment begon te knagen.”

“Het voelde alsof ik de boot gemist had. Mijn omgeving trouwde en kreeg kinderen, en bij mij gebeurde dat niet. Steeds meer vrienden kwamen in een ander levensritme terecht, waardoor ik mijn kringetje steeds kleiner zag worden. Ik vond dat destijds heel beangstigend. Tot ik op mijn 32ste Yves leerde kennen, en alles juist aanvoelde. Wij staan op dezelfde manier in het leven, waardoor we een heel harmonieus koppel vormen. We weten wat we willen, geven elkaar de vrijheid om onze dromen na te jagen en ook als ouders trekken we aan hetzelfde zeel.“

“In onze opvoeding staat menselijkheid en respect steeds centraal. Om een voorbeeld te geven: onlangs hadden onze kindjes paaseieren geraapt in de tuin, en na een tijdje ontstond er aan tafel ruzie over wie de meeste chocolade had. Mijn man en ik hebben toen meermaals gevraagd om daarmee op te houden, maar onze kinderen luisterden niet. Yves heeft uiteindelijk alle eitjes weggenomen. Respect bestaat er ook in dat er eerbied is voor het ouderlijk gezag. Als dat er niet is, moet je het aandurven om daar consequenties aan te verbinden. Als je als ouder alleen maar beste vrienden met je kinderen wil zijn, gaan ze nooit iets bereiken.“

“Wanneer je mensen voortdurend gaat pamperen, ben je uiteindelijk alles zelf aan het doen. Zo creëer je een bedrijfscultuur die van binnenuit verrot is, en waarbij niemand bereid is om tot het uiterste te gaan. Enige tijd geleden heb ik – met uitzondering van drie mensen – mijn volledige ploeg vernieuwd. Dat was, voor alle duidelijkheid, niet de schuld van mijn medewerkers. Ik had dat als baas helemaal zelf in de hand gewerkt.”

“Ik ben van nature een heel grote pleaser. Een coach helpt me om daar komaf mee te maken. Ik ben helemaal niet te beroerd om toe te geven dat ik die hulp nodig had. Mijn coach leerde me vooral dat ik anderen niet kan veranderen, alleen mijn eigen gedrag. Dat was de klik, en deed me beslissen om met een nieuw team aan de slag te gaan. Ik heb hen vanaf het begin wél meteen duidelijk gemaakt wat ik verwachtte.”

Verder lezen in Nieuwsblad